ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ ΤΟΞΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σε παράνομες χωματερές καταλήγουν πολλά από τα επικίνδυνα απόβλητα των βιομηχανιών στην Ελλάδα υποστήριξαν επιστήμονες σε ημερίδα που διοργάνωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Επιπλέον, οι αρμόδιες αρχές δεν γνωρίζουν πόσες ακριβώς ποσότητες παράγονται ετησίως και πού καταλήγουν, αλλά και πού κατέληξαν οι ποσότητες των προηγούμενων ετών...

Η ετήσια παραγωγή επικίνδυνων αποβλήτων, κυρίως από 20 επιχειρήσεις της χώρας, κυμαίνεται από 350.000 τόνους, όπως αναφέρουν τα επίσημα στοιχεία, έως 650.000 τόνους.

Όπως είπαν οι επιστήμονες, τα τοξικά απόβλητα ουσιαστικά καταλήγουν στο ποτήρι μας, στο πιάτο μας, στην τροφική αλυσίδα και στον αέρα.

«Καθημερινά βρίσκονται σε ΧΑΔΑ γύρω από την Αττική επικίνδυνα απόβλητα, τα οποία εναποτίθενται εκεί πολλές φορές εν γνώσει των τοπικών αρχόντων, αλλά και σε ρέματα, σε πλαγιές, ακόμη και σε βιολογικές καλλιέργειες. Εχουμε σοβαρές ενδείξεις για ξέπλυμα επικίνδυνων αποβλήτων σε κοκτέιλ καυσίμων, κάτι που αποτελεί περιβαλλοντικό και οικονομικό έγκλημα», αποκάλυψε ο Γενικός Επιθεωρητής Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος Παναγιώτης Μέρκος, μιλώντας στην ημερίδα, όπου μετέφερε τον χαιρετισμό της υπουργού Τίνας Μπιρμπίλη και της Γενικής Γραμματέως Μαργαρίτας Καραβασίλη.

Ο κ. Μέρκος χαρακτήρισε «γκρίζα και συγκεχυμένη» την πραγματικότητα στον τομέα της διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων και πρόσθεσε ότι οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος είναι λίγοι, αλλά αρχίζουν συνεργασία με το ΣΔΟΕ και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ώστε να υπάρξουν συντονισμένα αποτελέσματα, ιδιαίτερα για τις διασυνοριακές μεταφορές επικίνδυνων αποβλήτων, καθώς φαίνεται να φθάνουν στην Ελλάδα επικίνδυνα απόβλητα και από γειτονικές χώρες.

«Περίπου 600.000 τόνοι "ορφανών" επικίνδυνων αποβλήτων κανείς δεν γνωρίζει πού έχουν διατεθεί και το πιο πιθανό είναι να τα βρίσκουμε στο ποτήρι μας, στο πιάτο μας, στην τροφική αλυσίδα, στον αέρα», τόνισε η περιβαλλοντολόγος Π.Μ., Επιμελήτρια ΜΕΠΑΑ Δρ. Χριστίνα Θεοχάρη, παρουσιάζοντας την εισήγηση της οργανωτικής επιτροπής της
ημερίδας.

Η ίδια υπογράμμισε ότι με εξαίρεση το 0,7 έως 0,8% που εξάγεται προς επεξεργασία σε εγκαταστάσεις κυρίως της Γερμανίας, του Βελγίου, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, η διαχείριση της πλειονότητας των περίπου 330.000 τόνων επικίνδυνων αποβλήτων που παράγονται ετησίως (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν την ποσότητα αυτή σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό) παραμένει στην πράξη ανεξέλεγκτη. Οι παραγωγοί των αποβλήτων αυτών διατηρούν μειωμένο έως και μηδενικό το κόστος επεξεργασίας τους, αυξάνοντας τα κέρδη τους σε βάρος του περιβάλλοντος και του κοινωνικού συνόλου.

Στα άμεσα αναγκαία μέτρα η Δρ. Χρ. Θεοχάρη πρότεινε την ανάπτυξη και υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου και αποτελεσματικού συστήματος διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων με τη μείωση-ελαχιστοποίηση των παραγομένων, την ανακύκλωση των αξιοποιήσιμων υλικών, την επεξεργασία των εναπομεινάντων αποβλήτων και την τελική διάθεση των υπολειμμάτων. Ακόμη χρειάζεται συμπλήρωση και εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου και ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής Κώστας Καρτάλης ζήτησε να καθιερωθεί για τις επιχειρήσεις η «περιβαλλοντική ενημερότητα» και να συνδεθεί με τις οικονομικές Εφορίες, όπως η φορολογική ενημερότητα. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν ισχύει η αρχή "ο ρυπαίνων πληρώνει".

Ο υπεύθυνος Περιβάλλοντος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε να γίνει πλήρης αναμόρφωση του σχεδίου διαχείρισης των απορριμμάτων και των αποβλήτων και να δημιουργηθούν δύο χώροι τελικήςδιάθεσης, ένας στη βόρεια Ελλάδα και ένας στο λεκανοπέδιο Αττικής και να ανατεθούν στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ο Μπάμπης Ζιώγας, μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Τμήματoς Οικονομίας του ΚΚΕ τόνισε ότι το πρόβλημα της ανεξέλεγκτης ακόμη διαχείρισης των επικινδύνων αποβλήτων είναι καθαρά πολιτικό, αφού μπορούν να εφαρμοστούν αποτελεσματικές τεχνικές για την αντιμετώπισή του, πράγμα που δεν γίνεται.

Ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ Αλέξανδρος Οικονόμου ζήτησε να καθιερωθεί «πράσινος Τειρεσίας», ενώ η Μαρία Βιτωράκη, εκ μέρους των Οικολόγων Πρασίνων, πρότεινε να ενσωματωθεί το περιβαλλοντικό κόστος στην τιμή του κάθε προϊόντος.

«Οι οικονομίες δεν σώζονται μόνον με τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, αλλά με τις προσπάθειες να προληφθεί η επιβολή προστίμων, όπως είναι τα περιβαλλοντικά πρόστιμα», τόνισε μεταξύ άλλων το μέλος της Δ.Ε. του ΤΕΕ Θεόδωρος Δραγκιώτης. Πηγή: http://www.skai.gr