Ο ΤΟΚΕΤΟΣ «ΠΟΝΑΕΙ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ

Ο αριθμός των ανδρών που δηλώνουν «παρών» στη γέννηση των παιδιών τους έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Ωστόσο, «κόκκινο» στους πατέρες που επιθυμούν να παρευρίσκονται στην αίθουσα τοκετών ανάβουν όλο και περισσότεροι μαιευτήρες, υποστηρίζοντας ότι «εγκυμονεί κινδύνους» για τη μητέρα αλλά και γι΄ αυτούς...

Πριν από σαράντα χρόνια ο τοκετός ήταν αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. Σήμερα όμως πολλά ζευγάρια επιθυμούν να ζήσουν μαζί αυτή τη στιγμή. Ο ηθοποιός Γιάννης Αϊβάζης και η σύντροφός του Μαρία Κορινθίου απέκτησαν πρόσφατα το πρώτο τους παιδί. Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο ηθοποιός, «φυσικά και ήμουν παρών καθ΄ όλη τη διάρκεια του τοκετού. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήμουν. Στην ωραιότερη στιγμή ενός ζευγαριού, που είναι η γέννηση του παιδιού τους, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο ένας».

Προσθέτει δε ότι «δεν είναι θέμα των γιατρών να αποφασίσουν για το αν ο πατέρας θα μπει ή όχι μέσα. Είναι μόνο του ζευγαριού. Τον μόνο λόγο που θα δεχόμουν ως επαρκή για να μη μου επιτρέψουν την είσοδο θα ήταν η υγεία μητέρας και μωρού». Ο κ. Αϊβάζης δηλώνει κατηγορηματικά πως αν με το καλό έρθει και δεύτερο παιδί, θα είναι και πάλι μέσα στην αίθουσα. «Νιώθεις φόβο, αγωνία, άγχος. Είναι όμως μια μοναδική εμπειρία που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάποιον να τη ζήσει» σημειώνει.

Η αντιπαράθεση

Παρ΄ όλα αυτά υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ των ειδικών τόσο μεταξύ ιατρών και ψυχολόγων όσο και μέσα στους μαιευτικούς κύκλους- για το αν είναι ορθή αυτή η τάση.

Ο κ. Γιάννης Ζερβός, πρόεδρος της Ένωσης Μαιευτήρων- Γυναικολόγων Ελλάδος παραδέχεται πως είναι μια τάση που παρατηρείται τα τελευταία δέκα με δώδεκα χρόνια στην Ελλάδα. Μάλιστα, αυξάνεται προοδευτικά ο αριθμός των ζευγαριών που θέλουν να είναι μαζί τη στιγμή της γέννησης των παιδιών τους, ενώ συνήθως δεν πρόκειται απλά για επιθυμία της μέλλουσας μητέρας, η οποία υποχρεώνει τον σύντροφό της, αλλά για κοινή απόφαση. Ωστόσο γι΄ αυτόν, ο πατέρας δεν πρέπει να βρίσκεται μέσα στην αίθουσα τοκετών κατά τη διάρκεια της γέννας. Ο ίδιος μάλιστα δηλώνει πως δεν το έχει επιτρέψει ποτέ.

«Η παρουσία του εκεί μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Πρώτον στη συνεργασία ιατρού- γυναίκας, αφού είναι πιθανόν να αγχώνει την επίτοκο με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει έτσι το έργο της αλλά κι αυτό του γιατρού. Αλλά και στη συνεργασία μαίας ή ψυχοπροφυλάκτριας με τη γυναίκα». Συμπληρώνει δε ότι οι περισσότεροι δεν μπορούν να ανταποκριθούν καλά στην ένταση της στιγμής, αφού «συνήθως είναι σαν “χαμένοι” και τρομοκρατούνται επειδή βλέπουν τη σύντροφό τους να πονάει, χωρίς όμως αυτοί να μπορούν να βοηθήσουν. Οι εικόνες, ακόμη κι αν δεν υπάρχει κάποια επιπλοκή, είναι φοβερές. Παρά το μεγαλείο μιας γέννησης, το σκηνικό πρακτικά- ας μου επιτραπεί η έκφραση- χαρακτηρίζεται από αγριότητα, ειδικά για κάποιον που δεν είναι συνηθισμένος».

«Πολλές φορές χρειάζεται και ο πατέρας ιατρική φροντίδα...»

Ο κ. Ζερβός αναφέρει ότι πολλοί μαιευτήρες επιθυμούν ή τουλάχιστον επιτρέπουν την παρουσία του πατέρα καθ΄ όλη τη διάρκεια του τοκετού, όταν αυτός είναι φυσιολογικός. Πάντως, αν και δεν έχει θεσμοθετηθεί, κρίνεται από την πλειονότητα των ιατρών επιβεβλημένη η «εκπαίδευση» του μέλλοντα πατέρα πριν εισέλθει στον θάλαμο ωδίνων. Βέβαια, τονίζει ότι «είχαμε κάνει ως Ένωση εκστρατεία για να μην επιτρέπεται η παρουσία του πατέρα, μιας και εκτός από τα προβλήματα που πιθανόν να δημιουργηθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενέχει και κινδύνους για τον ίδιο. Υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που ο πατέρας λιποθύμησε και χτύπησε- σε κάποιες μάλιστα σοβαρά- ενώ έχουν αναφερθεί και περιστατικά εμφράγματος από την πίεση της στιγμής», λέει. Άλλωστε, όπως προσθέτει, είναι ένα επιπρόσθετο άγχος για το ιατρικό και μαιευτικό προσωπικό, το οποίο σε περίπτωση που υπάρξει κάποια επιπλοκή θα πρέπει να φροντίσει και τους δύο.

«Κινδυνεύουν να απομυθοποιήσουν το γυναικείο σώμα...»

Για την ψυχολόγο κ. Μαριέτα Ρήγα - Πεπελάση δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση στο αν πρέπει ή όχι ο πατέρας να είναι παρών την ώρα της γέννας. «Εξαρτάται αποκλειστικά από την ωριμότητα του ανδρός αλλά και της σχέσης. Πρέπει δηλαδή ο μέλλων πατέρας να είναι σε θέση να δει μια άλλη μορφή της γυναίκας του, να μην την αντιμετωπίζει απλά ως σεξουαλικό σύμβολο ώστε η ιερότητα της στιγμής να μην καταργήσει τον μύθο που έχει χτίσει γύρω από το γυναικείο σώμα. Με δυο λόγια πρέπει να είναι ερωτευμένος, αλλά και να αγαπά τη σύντροφό του. Αυτός ο άνδρας δεν θα ενοχληθεί από το θαύμα του τοκετού και την αγριότητα που αυτό έχει. Θα ανακαλύψει την ομορφιά που γεννά το σώμα της γυναίκας. Κάποιος άλλος όμως πιθανόν να χάσει κάθε σεξουαλική επιθυμία».

Όπως τονίζει ο κ. Ζερβός, «σε μια αμερικανική έρευνα που έγινε πριν από περίπου έξι χρόνια βρέθηκε ότι όχι μόνο δεν υπήρχαν ενδείξεις πως τα ζευγάρια που είναι μαζί στον τοκετό έρχονται πιο κοντά- σε σύγκριση με τα ζευγάρια που ο πατέρας δεν ήταν παρών στην αίθουσα - αλλά αντίθετα ήταν αυξημένα τα ποσοστά διαζυγίων που παρατηρούνταν σε όσα ζευγάρια είχαν ζήσει μαζί αυτή τη στιγμή». Και εξηγεί: «Η αιτία ήταν, σύμφωνα πάλι με τους ψυχολόγους, απλή. Όσοι έβλεπαν τη γυναίκα τους κατά τη διάρκεια της γέννας απομυθοποιούσαν πλήρως το σώμα της και έχαναν τη σεξουαλική τους επιθυμία».

Η ψυχολόγος επισημαίνει ότι ο τοκετός θα δέσει περισσότερο ένα ζευγάρι μόνο αν η σχέση τους είναι ήδη ποιοτική και ώριμη. Όσο για την αιτία της γυναικείας επιθυμίας σχετικά με την παρουσία του συντρόφου της στην αίθουσα τοκετών, η κ. Ρήγα- Πεπελάση υποστηρίζει πως «πρόκειται για τη βαθύτερη επιθυμία της γυναίκας να ενωθεί ουσιαστικά με έναν άνδρα. Φαντάζεται λοιπόν ότι αν είναι μέσα εκείνη την ιερή στιγμή, θα τον φέρει πιο κοντά της». Πηγή: http://www.tanea.gr