ΤΟ ΚΡΑΝΙΟ ΑΒΟΡΙΓΙΝΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΝ EΛΛΗΝΑ ΣΤΗΝ "ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ"

O ομογενής συγγραφέας Γιάννης Δανάλης μεγάλωσε σε ένα σπίτι που ήταν στολισμένο με δέρματα ζώων και ερπετών, κέρατα ελαφιών, αντίκες και ένα …ανθρώπινο κρανίο!

Το κρανίο αυτό, το οποίο είχε τοποθετηθεί πάνω στο ράφι του τζακιού του σπιτιού άνηκε σε ιθαγενή και του είχαν δώσει το όνομα "Μαίρη", μη γνωρίζοντας πως άνηκε σε άνδρα, όπως διαπιστώθηκε αργότερα...

Το κρανίο αυτό, το βρήκε θείος του ομογενή συγγραφέα, κατά την δεκαετία του '60 όταν, σαν αγρότης που ήταν, όργωνε τη γη του στη βόρεια Βικτόρια.

Πριν χρόνια ο Γιάννης Δανάλης, φοιτητής στο πανεπιστήμιο, ομολόγησε σε συμφοιτητές του πως μεγάλωσε με ένα κρανίο Αβοριγίνου στο σπίτι του και ξαφνιάστηκε όταν δέχθηκε τα σφοδρά πυρά τους.

"Απαράδεκτο" του είπαν και τον κάλεσαν να διορθώσει την αδικία.

Σήμερα θεωρείται "αυθεντία" στα θέματα Αβοριγίνων αλλά και "ήρωας" των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας.

Κι αυτό διότι, για τους Αβορίγινες αποτελεί επιτακτική ανάγκη να εξαγνιστούν τα οστά τους με τις παραδοσιακές τους μεθόδους και τελετουργικά ώστε να ενταφιαστούν προκειμένου οι ψυχές των νεκρών να βρουν τη γαλήνη τους...

Δεν ησυχάζουν ποτέ αν τα οστά ενός νεκρού τους δεν ενταφιαστούν με τον παραδοσιακό τους τρόπο.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως οι Αβορίγινες πριν κόψουν ένα κλαδί κάθονται με τις ώρες και προσεύχονται, ζητώντας από το δέντρο να τους δώσει την άδεια του.

Αυτά για ένα δέντρο… Φανταστείτε πόση σημασία δίνουν στους …ανθρώπους!

Για αυτό το λόγο τα τελευταία χρόνια γίνεται μια συστηματική εκστρατεία για την επιστροφή των οστών των Αβοριγίνων στην πατρογονική τους γη.

Κατά τους προηγούμενους αιώνες της αποικιοκρατίας η Μεγάλη Βρετανία είχε προβεί επανειλημμένως στη σύληση τάφων Αβορίγινων και στην μεταφορά των οστών τους στην Ευρώπη για ερευνητικούς (και όχι μόνο) σκοπούς. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξαν πολλοί επιστήμονες και μη που διέθεταν ιδιωτικές συλλογές αποτελούμενες από οστά ιθαγενών που εισάγονταν από τις διάφορες αποικίες.

Σε Εθνολογικά Μουσεία της Ευρώπης υπήρξαν εκθέματα ανθρώπινων σκελετών Αβορίγινων δίπλα σε σκελετούς πιθήκων, ζώων και ψαριών!

Ο Γιάννης Δανάλης ομολογεί πως έως ότου έκανε την "αποκάλυψή του" στο πανεπιστήμιο για την παρουσία κρανίου Αβοριγίνου στο σπίτι του που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των συμφοιτητών του, δεν γνώριζε τίποτα για την πανάρχαια αυτή φυλή, όπως άλλωστε συμβαίνει με τους περισσότερους λευκούς.

Τότε μόνο άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για να τους μάθει.

Και το ενδιαφέρον του αυτό έγινε "δίψα" όταν αποφάσισε να επιστρέψει το κρανίο στους Αβορίγινες.

Η επιστροφή του κρανίου, που εκτιμήθηκε ότι ήταν 200 ετών, έγινε με παραδοσιακό τρόπο στον Τζάσον Ταμιρού, αρχηγό της φυλής των Γουάμπα-Γουάμπα στην περιοχή του Σουάν Χιλ, που και είχε βρεθεί.

Το κρανίο ενταφιάστηκε μαζί με τα οστά άλλων 25 Αβοριγίνων που επιστράφηκαν από το εξωτερικό.

Η όλη εμπειρία ευαισθητοποίησε τον ομογενή συγγραφέα για να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο "Riding the Black Cockatoo" που κυκλοφόρησε πρόσφατα, κερδίζει εγκωμιαστικές κριτικές και σημειώνει εντυπωσιακές πωλήσεις.

Ήδη το βιβλίο αυτό διδάσκεται στα βρετανικά λύκεια!

Η παρουσίασή του έγινε επίσης με παραδοσιακό τρόπο στην περιοχή του Σουάν Χιλ. Ο συγγραφέας πρόσφερε στον αρχηγό της φυλής Γουάμπα-Γουάμπα των Αβοριγίνων ένα αντίγραφο του βιβλίου του τυλιγμένο με φύλλα μυρτιάς (όπως επιβάλλεται) και εκείνοι του πρόσφεραν ένα παλτό από δέρμα πόσουμ (θηλαστικό της Αυστραλίας που μοιάζει με νυφίτσα).

Πρόκειται για μια χειρονομία υψίστης συμβολικής σημασίας που σπάνια κάνουν οι Αβορίγινες για λευκούς. Πάνω στο παλτό είναι χαραγμένα διάφορα σύμβολά τους.

"Το δώρο αυτό αποτελεί για μένα την μεγαλύτερη τιμή" μας είπε ο κ. Δανάλης ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Στέλλα έχουν κερδίσει πάνω από εκατό βραβεία για τον σχεδιασμό βιβλίων!

O κ. Δανάλης έχει γίνει "σταυροφόρος" των δίκαιων αιτημάτων των Αυστραλών για " πλήρη ισότητα, σεβασμό, κατανόηση".

Για την ιστορία υπενθυμίζουμε ότι οι Αβορίγινες της Αυστραλίας, πιστεύουν ότι η δημιουργία του κόσμου ξεκίνησε από ένα "άδειο χώρο" που γέμισε με τη βοήθεια των θεών τους. Όλα αυτά έγιναν σε μια εποχή, "την εποχή του ονείρου" η οποία όμως, κατ' αυτούς, δεν έχει τελειώσει, αλλά ούτε και θα τελειώσει ποτέ αφού δεν είναι μόνο μια χρονική περίοδος αλλά και ένας χώρος, με τον οποίο μπορεί να επικοινωνήσει κανείς, είτε μέσα από τα όνειρα είτε αφού πεθάνει και πάει εκεί.

Ο κάθε Αβοριγίνος πιστεύει ότι έχει ένα προσωπικό πνεύμα το οποίο ταξιδεύει ενώ αυτός κοιμάται, και επισκέπτεται τους συγγενείς του και τους τόπους διαμονής τους.

Γι αυτό και επιβάλλεται να ενταφιαστεί με το σωστό τρόπο. Πηγή: http://www.nooz.gr