Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ

Πολύ μεγαλύτερη από ότι πιστεύεται είναι η έκταση του φαινομένου της πειρατείας ανά τους ωκεανούς του κόσμου, καθώς τα περισσότερα περιστατικά δεν αναφέρονται ποτέ.

Αν και οι δραστηριότητες των Σομαλών πειρατών στα νερά της ανατολικής Αφρικής μονοπώλησαν το ενδιαφέρον της επικαιρότητας, σύμφωνα με τις αναφορές ναυτικών αναλυτών, πάρα πολλές επιθέσεις (κυρίως ληστείες) λαμβάνουν χώρα στις θάλασσες, οι οποίες δεν γίνονται γνωστές, καθώς οι πλοιοκτήτες προτιμούν να σιωπούν, αποφεύγοντας προβλήματα όπως αμαύρωση της φήμης τους, καθυστερήσεις στα δρομολόγια λόγω των διερευνήσεων των περιστατικών από τις αρχές και αύξηση του κόστους ασφάλισης...

Το Διεθνές Ναυτικό Γραφείο (International Maritime Bureau- ΙΜΒ) έχει προειδοποιήσει ότι η μη- αναφορά ακόμα και μίας αποτυχημένης επίθεσης στη θάλασσα κάνει ακόμη πιο δύσκολο το έργο της ενημέρωσης του ευρέος κοινού, καθώς και της άσκησης πίεσης προς τις κυβερνήσεις για τη λήψη μέτρων που θα εξαλείψουν το φαινόμενο.

«Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την εγκληματική πρόθεση. (Οι πειρατές) έρχονται οπλισμένοι με μαχαίρια ή πιστόλια τουλάχιστον. Ίσως να μην κλέψουν τίποτα πολύτιμο, αλλά άνθρωποι μπορεί να σκοτωθούν χωρίς λόγο» είπε ο Νοέλ Τσουνγκ, επικεφαλής του σταθμού του ΙΜΒ στην Κουάλα Λουμπούρ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Τσουνγκ, τουλάχιστον το 50% των επιθέσεων δεν αναφέρονται ποτέ- ενώ κάποιοι άλλοι αναλυτές υποθέτουν πως το ποσοστό είναι ακόμα υψηλότερο. Το ΙΜΒ κατέγραψε 239 επιθέσεις μέχρι την 1η Ιουλίου του 2009, από τις οποίες τουλάχιστον οι μισές έγιναν από Σομαλούς πειρατές: κατά την αντίστοιχη περίοδο του 2008, οι επιθέσεις ήταν 116.

Μία περιοχή για την οποία οι αναφορές περί πειρατικών επιθέσεων είναι πολύ συχνές είναι η θαλάσσια ζώνη της Νιγηρίας, όπου αντάρτες με ταχύπλοα κάνουν συνεχείς επιδρομές εναντίον σκαφών στα πλαίσια της «εκστρατείας» τους εναντίον των πολεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών- ωστόσο, πιστεύεται ότι πολλοί από αυτούς τους «πειρατές» της Νιγηρίας απλά χρησιμοποιούν αυτή την πρόφαση για οικονομικά κέρδη.

«Πολλά από τα σκάφη που δέχονται επιθέσεις περνούν συχνά από νιγηριανά λιμάνια ή κινούνται σχεδόν αποκλειστικά μέσα στα ύδατα της χώρας, υποστηρίζοντας τις δραστηριότητες των πετρελαιοβιομηχανιών» λέγεται σε αναφορά του ΙΜΒ. «Πολλοί ιδιοκτήτες θεωρούν ότι είναι καλύτερο να καταφεύγουν σε 'τοπικές' μεθόδους χειρισμού των περιστατικών, καθώς φοβούνται αντίποινα εάν αναφέρουν τις επιθέσεις».

Επίσης, αυξημένη πειρατική δραστηριότητα παρατηρείται στο Περού- τη στιγμή που σε ύδατα τα οποία «παραδοσιακά» θεωρούνταν επικίνδυνα, όπως τα Στενά της Μαλάκκα και το λιμάνι του Τσιταγκόνγκ στο Μπαγκλαντές, οι πειρατικές επιθέσεις έχουν μειωθεί, λόγω των αυξημένων ναυτικών περιπολιών και άλλων μέτρων.

Πολλές από αυτές τις επιθέσεις απέχουν από την κλασική εικόνα της πειρατείας, που θέλει τους επιδρομείς να προσεγγίζουν ένα σκάφος εν πλω: πρόκειται για χτυπήματα σε ψαροκάικα, καθώς και για ληστείες σε αραγμένα γιωτ, που ωστόσο θεωρούνται πάλι πειρατικές επιθέσεις εάν οι αυτουργοί είναι οπλισμένοι.

Ο Τζων Μπαρνέτ, συγγραφέας του βιβλίου «Dangerous Waters: Modern Piracy and Terror on the High Seas», λέει ότι το κόστος συντήρησης/ διαχείρισης ενός εμπορικού σκάφους ανέρχεται στα 20.000-80.000 δολάρια ημερησίως, και η αναφορά μίας επίθεσης μπορεί να αποβεί εξαιρετικά «ακριβή», καθώς η έρευνα από τις αρχές προϋποθέτει την παραμονή του σκάφους στο λιμάνι.

«Πρέπει να σταματήσουν το σκάφος και να διεξάγουν μία έρευνα η οποία θα διαρκέσει ημέρες και κατά πάσα πιθανότητα δε θα οδηγήσει πουθενά…επομένως συχνά ασκείται πίεση στον καπετάνιο να αποφύγει να δημιουργήσει θέμα» είπε ο Μπαρνέτ.

Ο Γιουσούφ Καπόγλου, στέλεχος της «Lori Denizcilik», εταιρείας η οποία εμπορεύεται σίδηρο, σιτάρι, άνθρακα και άλλα εμπορεύματα, ανέφερε ότι ήξερε ότι υπήρχαν τουλάχιστον 3-4 περιστατικά όπου τα πληρώματα τουρκικών σκαφών απώθησαν Σομαλούς πειρατές χρησιμοποιώντας τις πυροσβεστικές μάνικες.

«Τίποτα δεν έγινε, οπότε και οι επιθέσεις δεν αναφέρθηκαν ποτέ. Όλοι ξέρουν ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν σε όλους μας. Αλλά τίθεται θέμα ασφάλισης: οι ασφαλιστικές εταιρείες αποφεύγουν να συνεργαστούν μαζί μας εάν κάτι τέτοιο συμβεί σε δικό μας πλοίο» είπε σχετικά.

Επίσης, κάποιες φορές είναι και θέμα ναυτικής κουλτούρας: μία εταιρεία ή ένας καπετάνιος θα σιωπήσει σχετικά με ένα μικρό πειρατικό περιστατικό, καθώς είτε δε θεωρεί ότι κάτι μπορεί να γίνει, είτε πιστεύει πως κάτι τέτοιο αντανακλά αρνητικά στο «ιστορικό ασφαλείας» του σκάφους. Σύμφωνα με το Νικ Ντέηβις, της βρετανικής «Gulf of Aden Group Transits», εταιρεία ναυτικής ασφαλείας: «Δεν θέλεις να ρισκάρεις το κεφάλι σου. Αν το πλήρωμα δεν πάθει τίποτα, το αφήνεις να περάσει». Πηγή: http://www.kathimerini.gr