ΖΗΛΕΥΕ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ... ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ

«Κλειδί» για την προσωπική ευτυχία στην ζωή δεν αποτελεί τόσο το επίπεδο του εισοδήματος, όσο το να βγάζει κανείς περισσότερα χρήματα από το γείτονα, τον συνάδελφο και τον συγγενή του, επιβεβαιώνει νέα μελέτη. Όπως ακριβώς τα μικρά παιδιά γίνονται δυστυχισμένα, όταν το παιχνίδι του φίλου τους είναι καλύτερο από το δικό τους, έτσι και οι ενήλικες, αρκεί να βρίσκονται σε συγκριτικά καλύτερη οικονομική κατάσταση από τον πλησίον τους για να είναι ευχαριστημένοι, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα από επιστήμονες των πανεπιστημίων Γουόργουικ και Κάρντιφ...

"Τείνουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εφόσον έχουμε περισσότερα από τους ανθρώπους γύρω μας", σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας Κρίστοφερ Μπόις, του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Γουόργουικ.

"Μπορεί μόλις να έχεις αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο, αν όμως ο γείτονάς σου μόλις αγόρασε ακριβώς το ίδιο, το νέο σου αυτοκίνητο δεν φαίνεται στα μάτια σου το ίδιο καλό, όπως θα συνέβαινε αν μόνο εσύ είχες αυτό το αυτοκίνητο", πρόσθεσε.

Η μελέτη αυτή έρχεται να δώσει εξηγήσεις στο γιατί παρόλο που η ευημερία μιας χώρας μπορεί να αυξάνεται, το μέσο επίπεδο ευτυχίας και προσωπικής ικανοποίησης δεν αυξάνεται εξίσου.

Οι Βρετανοί ερευνητές επισημαίνουν ότι η αύξηση του εισοδήματος δεν φέρνει την ευτυχία παρά μόνο αν γίνεται σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, αν δηλαδή κάποιος ξεφύγει από την οικονομική ιεραρχία της κοινωνίας.

Η έρευνα συσχέτισε το βαθμό ατομικής ικανοποίησης με τα εισοδήματα περίπου 80.000 ατόμων.

Το συμπέρασμα ότι ουσιαστικά σε όλες τις περιπτώσεις, όσο αυξάνει ο απόλυτος μισθός τόσο αυξάνει και η προσωπική ευτυχία ήταν μάλλον αναπόφευκτο. Αυτό που κάνει εντύπωση όμως, είναι ότι όταν το άτομο, παράλληλα, λαμβάνει υπόψη του σε ποια σχετική θέση στην κλίμακα των εισοδημάτων βρίσκεται (με άλλα λόγια ασχολείται και με το τι βγάζουν οι άλλοι), τότε η ευτυχία του παύει να συνδέεται με το ύψος του δικού του μισθού και μόνο.

Η μελέτη κατέληξε μάλιστα στο συμπέρασμα ότι ο βαθμός ικανοποίησης κάποιου εξαρτάται περισσότερο από το συγκριτικό παρά από το απόλυτο εισόδημά του. Μπορεί, δηλαδή κάποιος να βγάζει πολλά χρήματα αλλά να είναι δυσαρεστημένος αν ο συνάδελφός ή ο γείτονάς του βγάζει ακόμη περισσότερα.

Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι είναι 1,75 φορές πιθανότερο να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με όσους βγάζουν περισσότερα (και άρα να ζηλεύουν), παρά να συγκρίνονται με όσους βγάζουν λιγότερα (οπότε νιώθουν καλά γιατί υπερτερούν).

Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Μπόις, "βιολογικά, οι άνθρωποι έλκονται από τους ανθρώπους που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας". Αυτό εξηγείται εξελικτικά, γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν συνεχώς να βελτιώσουν τη θέση τους και συνεχώς "κοιτάζουν" τους "από πάνω" για να φτάσουν κι εκείνοι εκεί - ή, ακόμα καλύτερα, για να τους ξεπεράσουν. Το πρόβλημα είναι ότι, στο μεταξύ, τείνουν να μένουν μόνιμα ανικανοποίητοι με αυτά που έχουν αυτή τη στιγμή.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη). Πηγή: http://www.enet.gr